Chiny

Znałem kiedyś piekarza, który potrafił wypiec tysiąc bochenków, choć na osiedlu kupowano trzysta. Resztę wozem rozwoził po innych dzielnicach, a im dalej jechał, tym bardziej denerwowali się tamtejsi sąsiedzi, bo chleb był tani. Wspominam go za każdym razem, gdy patrzę na chińskie dane o motoryzacji. Wrzesień. Sprzedaż samochodów osobowych na chińskim rynku wewnętrznym wyniosła 1,63 mln sztuk, o 28,1% mniej niż rok wcześniej. To już dwunasty miesiąc spadków z rzędu. A eksport: 923 tys. aut, plus 73,2%. Obraz bez retuszu: w domu samochodów nie kupują, więc wozi się je po świecie. Fabryki pracują, taśmy się kręcą, a własny klient jakby wyszedł na papierosa i nie wrócił.

Kiedyś w Chicago znałem właściciela sklepiku na rogu, który uśmiechał się do klienta tak serdecznie, że chciało się kupić nawet to, czego się nie potrzebowało. A pod ladą trzymał kij bejsbolowy. Nigdy go nie użył. Ale cała ulica wiedziała, że tam leży, i dlatego nikt się z nim nie kłócił. Ostatnia doba pekińskiej dyplomacji przypomniała mi tego człowieka co do joty. Zacznijmy od uśmiechu. 12 października chińskie Ministerstwo Handlu opowiedziało o wynikach intensywnych konsultacji z Europejczykami w sprawie samochodów hybrydowych i elektrycznych. Pekin domaga się niedyskryminacyjnego podziału kwot eksportowych i mówi o mechanizmie zwiększania dozwolonych wolumenów względem poziomu z 2025 roku. To istotne uzupełnienie komunikatu Komisji Europejskiej z 9 października o możliwym gwałtownym ograniczeniu chińskiego eksportu hybryd. Obie strony potwierdziły, że rozmowy trwają. Ostateczne liczby i sposób ich stosowania nie są jeszcze ustalone.

Pamiętam starego szachistę ze stolika w parku. Potrafił prowadzić trzy partie jednocześnie i przy tym opowiadać dowcipy. Wszyscy myśleli, że jest roztargniony. A on po prostu wiedział, że najgroźniejszy jest ten, kto się nie spieszy. Dokładnie ten obraz wraca do mnie, gdy patrzę w tym tygodniu na chińską politykę zagraniczną.

Są w ekonomii takie spory, które przypominają niedzielny obiad u dalekiej rodziny. Wszyscy wiedzą, kto stłukł wazon, ale nikt nie chce zacząć. Mam wrażenie, że dokładnie to dzieje się dziś między Pekinem a Brukselą. Od dekady przyglądam się tym rachunkowym tańcom i wciąż jedno mnie uderza: gdy ktoś tak gorąco kłóci się o kurs, naprawdę boli go coś innego.